Her güne bir yazı

KALP ağrısı, el kol ve ayak bileklerinde şişkinlik sonrası nefsimin dikkati dağıldı. Ne malayani işler ne melankoli; bu durum beni direkt manevi yöne itti. Rabbimi anarak açıldım. Zaten artık hastalıklardan başka türlü çıkamıyorum.  Hastalık esnasında psikolojik iradeye de sahip olmak gerekiyor. Çünkü kendini acıya, sancıya bırakırsan kaybolabilirsin; mesela ben irademi, zihinsel direncimi kaybedersem sancılar kaslarımı daha çok sıkar ve midem daha çok bulanır. Kusmak çocukluğumdan beri en çok korktuğum şeydir. Ama ısrarlı hastalığa karşı çaresizce ısrarla Rabbimi andığım zaman yatakta sancı içindeyken, evet, zihnen bir irade sahibi oluyorum ve orayı en az zararla aşıyorum.  Gerekli tedaviyi de bir yandan görüyorsun. Ancak psikolojik, moral, manevi direnç de bir o kadar önemli.  Hastalık dışında normal yaşarken de aslında bu direnç gerekiyor. Zihnen güçlü olmak ve daha da ileri gidip kalben yumuşamak. Başka türlü nefsin sesi kesilmiyor çünkü. Ya hastalık vuruyor ve ölümün...

NE zaman Üsküdar’dan ya da Galata köprüsünün oralardan geçsem sahil boyunca yan yana dizilmiş balıkçılar bende hayranlık uyandırır. Ben oradan geçip giderim ama onlar hep orada. Özellikle kendi köşelerini tutan balıkçılar. Saatlerce ve bir gün boyunca oradalar. Gün bitecek. Yarın da orada olacaklar. Sonraki gün de. Ve muhtemelen yine sonraki gün de. Belki belli günler orada olacaklar ve arada olmayacaklar ama biliyorum ki haftaya yine yan yana sıralanacaklar. Bir kova, bir sandalye, ağı fırlatılmış ve bir kenara yaslanmış bir olta, bazı bazı koyu muhabbetler, bazen de sadece denize doğru düşünsel dalışlar. Bazısının kovası doludur, bazısının boş. Bu işe girişenler için bu bir heves değil genelde bir yaşam tarzı. Sürekli oradalar çünkü. Yer tutuyorlar ve bir yaşam tarzına sahip oluyorlar. Denize açılan balıkçılardan bahsetmiyorum. Onlar bu işi mesleğe çevirmişler. Benim bahsettiklerim hobi olarak yapanlar. Hava kış da olsa, kapalı da olsa, yağmur da yağsa onları orada görürsün. Gerekli ...

MARILYN Manson'ın bir sözüne rastladım. Yıllar önce bir ropörtajında eğer müzikle tanışmasaydı bir Jeffrey Dahmer'e dönüşebileceğini söylüyordu. Seri katil olan Dahmer'i anladığını, zihin yapısının kendisiyle aynı olduğunu ama onun sadece bunu sağaltacak bir yer bulamadığını, köşeye sıkıştığını belirtiyordu. Dahmer'in babası Lionel A Father's Story kitabında oğlu hakkında şu cümleleri kurar: "Bu, hayal edilmesi zor bir seviyede körlük ya da belki inkâr idi, ama gerçekti. Sanki oğlumu ses geçirmez bir kabine kilitlemiş, sonra perdeleri çekerek neye dönüştüğünü ne duyabiliyor ne de görebiliyordum." ya da başka bir sayfada: "Genişlemesi gereken sosyal hayatı, zihninden daha büyük olmayan bir çembere daraldı; hayali bir dünyada arkadaşları hayaletler, sevgilileri ise hareketsiz et yığınlarıydı." Marilyn Manson müzik dünyasının oldukça karanlık bir yüzü, sözleri de karanlığın bilgeliği gibi. Aramızdaki tek farkın kendimizi ifade etme şeklimizin değişm...

NETLEŞTİRMEMİZ gereken şey yalnızlığı bitirmek için girdiğimiz arayışların ilacı asla ama asla insan ve insanlar olmayacak. Bunu önkabul olarak almalısın. Tüm süreçler varlığının ayakta durmak için adım olarak bu yeryüzüne attığı varlıklarının adımları sadece, bu her adım bir yürüyüş sürecinin ufak bir parçası sadece, bu parçayı sakın büyütüp genişletip içinde kaybolma; unutma senin bir olan varlığının bu dünyaya açılan varlıklarının ki bunlar senin yine parçaların, her bir anın, her bir işin, iletişimin, hareketin... Varlığının varlıklarının enstantaneleri. Yalnızlığın bunlarla bitmez, hiçbir zaman bitmedi. Bittiğini sandın ama gerçek olanı, kalıcı olanı, her şeye rağmen devam eden o sahiciliği aramıyor musun? O şey bir ide değil, öz değil, felsefi bir kavram, ulvi bir makam değil, hayır. O bilinç altımızda dayandığımız ulvi rahimdir. Ama bu asla yüzeye çıkmaz. Bu öz olarak kalır. Eflatun'un bahsettiği gibi. Hayır, tartışmıyorum bu ideler, öz mü hayatımızı yönlendiriyor ya da biz ...

BU yazımda Amerikan tarihinin en öngörülemez olaylarından birinden bahsedeceğim. Adam Lanza vakası. Amerikan silahlanma yasaları gereği silahlara ulaşım çok kolay oluyor. Bu yüzden de Amerika'da korkunç bir adet baş göstermiş durumda. O da toplu okul katliamları faciaları. Genelde bu vakalarda okul hayatı boyunca ezilen, dalga geçilen ve travmalar neticesinde zihni sosyal anksiyete bozukluğu geliştiren bir çocuk bir gün gözü döner ve öç almaya karar verir. Elinin altında evde de ailesi tarafından tedarik edilmiş silahlar olduğundan bu öç almanın yöntemi korkunç sonuçlara sebebiyet verir. 12 öğrenci ve 1 öğretmenin öldüğü Eric Harris ve Dylan Klebold'un gerçekleştirdiği Columbine Lisesi katliamı gibi. Bu vakadan beri de yüzlerce okul saldırısı oldu. Çoğu intikam ve zorbalık travması kaynaklı. Adam Lanza ise olayı inceleyen polisler tarafından en ön görülemez vaka olarak yorumlanmıştır. Çünkü Adam Lanza'da sosyal fobi yoktu. Göz bakışları korkulu idi, insanlardan korkuyor gib...

VARAMAYIŞ bu yaşamın yegâne hakikatlerden birisi. Mutlak hakikat. İnsan varışa doğru olan varlıktır. Yarım kalmak yegâne hakikatse, yaşamın hakikati ise yaşamdaki canlılığın yegâne hakikati ise devinimdir, harekettir, varmayışa doğru olan seyirdir. Bu seyir bir süre devam edecek ve varamayışın hakikati galip gelerek insanı öldürecek. İnsan muhakkak ölecek. Sürdüğü arabayı bir yerde yol kenarına çekip bırakmak zorunda kalacak ve yolun kenarına uzanıp canını verecek. Bu ana kadar ise insan varamayışın öznesi olarak kalmak zorunda çünkü varlığı bunu zorunlu kılıyor yaşayan bir canlı olarak. Yaşamın ilk hakikati varamayış ise o yaşamı yaşayan canlının ilk hakikati ise varamayışa doğru akış hakikati. Varışa doğru olmak ama varamamak. Varamayacağını bile bile insan niye devam eder peki? Çünkü elinde sahip olduğu tek şey nefes almak. Eğer bu meylini de kaybederse arabayı kenara çekme vakti daha erken gelir. Devam ettiğin müddetçe bu ertelenir. Devam etmek sadece bedenen var olmak değildir, de...