Varamayış

VARAMAYIŞ bu yaşamın yegâne hakikatlerden birisi. Mutlak hakikat. İnsan varışa doğru olan varlıktır. Yarım kalmak yegâne hakikatse, yaşamın hakikati ise yaşamdaki canlılığın yegâne hakikati ise devinimdir, harekettir, varmayışa doğru olan seyirdir. Bu seyir bir süre devam edecek ve varamayışın hakikati galip gelerek insanı öldürecek. İnsan muhakkak ölecek. Sürdüğü arabayı bir yerde yol kenarına çekip bırakmak zorunda kalacak ve yolun kenarına uzanıp canını verecek. Bu ana kadar ise insan varamayışın öznesi olarak kalmak zorunda çünkü varlığı bunu zorunlu kılıyor yaşayan bir canlı olarak. Yaşamın ilk hakikati varamayış ise o yaşamı yaşayan canlının ilk hakikati ise varamayışa doğru akış hakikati. Varışa doğru olmak ama varamamak. Varamayacağını bile bile insan niye devam eder peki? Çünkü elinde sahip olduğu tek şey nefes almak. Eğer bu meylini de kaybederse arabayı kenara çekme vakti daha erken gelir. Devam ettiğin müddetçe bu ertelenir. Devam etmek sadece bedenen var olmak değildir, devamlılık bir düşünsel fikirdir, devamlılık bağlamından kopmayıştır. Kopuşla biter her şey. İnsan devam eder. Kopmaz. Kopmayan varlıktır insan. Kopmadığı sürece yaşayandır. Bu devamlılık da ancak düşünsel varlığını boğmadığı, boğdurmadığı, ezmediği, ezdirmediği müddetçe sürer. Varlığını ifade ettiği sürece sürer. Su akar yolunu bulur. İstisnasız her insan varlığını sürdürmenin yolunu arar ve ifadesi de onun bulabildiği yegâne ifadedir. Oradan ortaya çıkarıp baş gösterebilmiştir. Bu varlığını ifade anları an be an zincirleme bir bütün oluşturur ve kişi kendi hikâyesini yazmaya başlar. İşte bağlam böyle oluşur. Düşünsel anlamda bu sürekliliği, varamayışa doğru olan varlığını nevi şahsına münhasır bir yol ve yöntemle ifade edebilen insan kendi insan kavramını yaşayan insandır. Bu bağlamdan koptuğu an insan kavramından istifasını vermiştir. Varamayış hakikatine galip geldiği müddetçe insan var olur çünkü. Varamayışa doğru olan insan bu meyil ile var olur. Meylin istikametinde bir anlam yoktur ama meylin kendinde anlam vardır. Bağlamdan kopmamanın yine yegâne şartı anlamlı hissetmektir. Anlam devamlılıktır. İnsan aslında hep iç dünyasında yaşar. İç dünyasından yaşar. Varlığını kendi özünden aldığı o tatlı su pınarının nemi ile ifade etmeye teşvik eder. Yaşam suyu. Bukowski'nin Bluebird şiiri gibi. Bluebird hep oradadır. Oraya insan kendi bile dokunmaz, kimseye de dokundurmaz. O orada susarak durur. Bazı geceler sessizce öter. Yaşamının yegâne özü hep oradadır. Yaşama sebebindir. Yaşatandır. Göğüs kafesinde yaşar. Asıl bağlamındır. Asla varamazsın ama varlığını bilmek de sana yeter. İşte onun için yaşamaya devam edersin. Eskiden en sevdiğim şiir Necip Fazıl'ın Takvimdeki Deniz şiiriydi. Sonra Bukowski'nin Bluebird'ünü öğrendim. Aşık oldum. Şiir denince şiir Bluebird'dür. There is a bluebird in my heart that / wants to get out / but i am too tough for him / i say, stay in there, i am not going / to let anybody see / you. / there is a bluebird in my heart that / wants to get out / but i pour whiskey on him and inhale / cigarette smoke / and the whores and the bartenders / and the grocery clerks / never know that / he is / in there / there is a bluebird in my heart that / wants to get out / but i am too tough for him / i say / stay down, do you want to mess / me up? / you want to screw up the works? / you want to blow my book sales in Europe? / there is a bluebird in my heart that / wants to get out / but i am too clever, i only let him out / at night sometimes / when everybody's asleep. / i say, i know that you are there, / so do not be / sad. / then i put him back, / but he is singing a little / in there, i have not quite let him / die / and we sleep together like / what / with our / secret pact / and it is nice enough to / make a man / weep, bu i do not / weep, do / you?