DAĞIN zirvesine ilk kez çıkan birisi aşırı rahatsız olur. Kulakları ve başı zonklar. O kulaklar şehrin gürültüsüne öyle alışmıştır ki aşırı sessizlikle karşılaştığında şoka uğrar. Sıfır ses. Mutlak sessizlik. Hiçbir şekilde hiçbir yönden ses almamak. Hatta şehrin o susmayan alt plandaki uğultusu dahi yoktur. Dağın zirvesine çıka ine çıka ine bünye alışır elbette. Ama o ilk rahatsızlığın sebebi ne enteresandır ki normalleştirilmiş gürültüdür. Ben şahsen sessizliği hiç dinlemedim. Ya da bir şeyleri dinlemeye ara vermek mi demeliyim? Hiç ara vermedim. Duymaya hatta. İşitmeyi durdurmadım. Kulaklarım hiç dinlenmedi. Gece uyurken dahi bu böyle. O zaman sessizlik içindeyiz sanıyoruz ama burada bile bir gürültü olduğunu, dip seslerin olduğunu mutlak sessizlikte anlayabiliyoruz. Nasıl ayırt edebiliriz peki tüm bu farkları? Tek bir yolu var. Dağın zirvesine gitmek için yolculuğa çıkmak. Tırmanmaya başladıkça başta belki ayırt edemeyeceğiz çünkü henüz ton be ton, basamak basamak sessizliğin renkl...