Dağcılık

DAĞIN zirvesine ilk kez çıkan birisi aşırı rahatsız olur. Kulakları ve başı zonklar. O kulaklar şehrin gürültüsüne öyle alışmıştır ki aşırı sessizlikle karşılaştığında şoka uğrar. Sıfır ses. Mutlak sessizlik. Hiçbir şekilde hiçbir yönden ses almamak. Hatta şehrin o susmayan alt plandaki uğultusu dahi yoktur. Dağın zirvesine çıka ine çıka ine bünye alışır elbette. Ama o ilk rahatsızlığın sebebi ne enteresandır ki normalleştirilmiş gürültüdür.

Ben şahsen sessizliği hiç dinlemedim. Ya da bir şeyleri dinlemeye ara vermek mi demeliyim? Hiç ara vermedim. Duymaya hatta. İşitmeyi durdurmadım. Kulaklarım hiç dinlenmedi. Gece uyurken dahi bu böyle. O zaman sessizlik içindeyiz sanıyoruz ama burada bile bir gürültü olduğunu, dip seslerin olduğunu mutlak sessizlikte anlayabiliyoruz.

Nasıl ayırt edebiliriz peki tüm bu farkları? Tek bir yolu var. Dağın zirvesine gitmek için yolculuğa çıkmak. Tırmanmaya başladıkça başta belki ayırt edemeyeceğiz çünkü henüz ton be ton, basamak basamak sessizliğin renklerini öğreniyor olacağız. Nota nota. Ayırt etme yetisi kulaklar her bir tona alıştıkça gerçekleşecektir. Ama ne kadar tırmansak da hep eksik kalacaktır bu. Tam ve bütün anlamında zirveye çıkmak zorundayız çünkü zirveye göre de o dağı tırmanırken öğrendiğimiz sessizliğin tonları birer gürültü. Tırmanma esnasındaki tonlara göre nasıl şehirdeki sesler çok daha yüksek birer gürültüyken bu sefer zirveye göre tırmanıştaki sessizlik mertebeleri birer gürültü.

Dağ tırmanışını yarıda bırakan çok dağcı var. Yorulurlar, üşürler, korkarlar, bünyeleri kaldırmaz, rahatsız olurlar. Geri dönen var, yaralanan var, ölen var. Bu yolculukta dağcılar elene elene belli bir sayıya gelir ve o grup da zirveye çıkar.

Dağa çıkmayı hiç aklına getirmeyenler vardır. Dağcılığı hiç düşünmeyen. Şehrin gürültüsü içinde devam eden. Şehre geri dönen dağcılar vardır. Yolu yarıda bırakan. Kimi bir daha yola çıkmaz. Kimi vardır yoldan dönerken bir gün hazır olunca tekrar yola çıkacağım diyen. Kimi de vardır zirveye çıkmış, orayı hazım etmiş, mutlak sessizliği tatmış ve dağa çıkış yollarındaki her tonu ve şehrin içindeki her tonu ayırt edebilen ve o bilgelikle şehre geri dönen. Zirveyi anlatamazlar. O sessizliğe kulakları hiç maruz kalmamış olanlar nasıl anlasın? Sadece zirveden dönenlerin hal ve tavırlarına, gözlerine, bakışlarına bakarak oradan ufak tefek numuneler alabilirler çünkü semptomlar oralardadır. Ama o kadar. Tabii bu bile kimilerini düşündürür dağcı olsam mı ben de diye. Yola çıksam mı diye.

Önce dağcı olmaya karar vermek, yolu bulmak, yola çıkmak, dağı bulmak, ardından dağın yamacından dağın yüksekliğini seyretmek, sonra dağa tırmanmaya başlamak ve zirveye ulaşmak. Her aşamada sesler değişiyor. Sadece dağın yamacına bile gelmek büyük fark yaratır. Ama dağın yarısını tırmanana göre bu bir fark mıdır? Farktır ama kale alınmayan bir fark.

Hiçbir şey işitmemek, işitme yeteneğin varken, kulakları sıfırlamak. Bugüne dek işittiklerinin tüm tesirlerinden kurtulmak. Onların tesiri yokken ben neymişim, kimmişim, ayrık iken nasılmışım, özgün ve öz halim nasılmış, bunun farkındalığını edinmek. Dış sesler ve tesirleriyle giyindiğimiz kıyafetleri çıkarıp çırılçıplak kalmak. İç sesin farkına varmak. Mutlak sessizliğin yani.

Bazıları zirveye çıkıp şehre döndüğünde bunu anlatma şevki duyar. Bazıları da bununla uğraşmak istemez ve her şehre döndüğü zaman tekrar zirveye çıkma planları yapar.