BİR İKONA –Azize Katerina Manastırı’nın 12.yüzyıldan kalma “İlahi Yükseliş Merdiveni” (The Ladder of Divine Ascent) ikonası- üzerine yazı yazmayı -tabii bende çağrıştırdıkları kadarıyla- denemeye girişeceğim. Bu nedir ne değildir gibi. Yalnız burada “devam etmek” nedir, “çıkış” nedir onu bulmalı. Ezbere bir –mecra- söylemi ile zaten işim yok, o benim işim değil. Ancak o merdiven önemli. Ben neredeysem oradan yazacağım mecbur ve kendi halimi yazacağım, inandıklarımı yazamam ki ya da şöyle yaparsak böyle olur diyemem ki, artık olmuş olan üzerine ve şu anda merdivene tutunmaya çalışma hali üzerine yazabilirim. Her tanıştığım insanda bir renk tonu var ve o ton ile tonlandığım zaman karşılıklı bir irtibat gerçekleşiyor. Rengine boyanma hali. Bir de bu renkten kesilme durumu var. Merdiven çıkışında tırmandıkça etraftan kesilme gerçekleşir. Bir zavallılıktan bahsetmek istiyorum. Tutku, aşk, hak kıvılcımını harlayamamanın getirdiği sönmüş ruh halleri ile, renk tonları ile kafa kafaya veri...