Her güne bir yazı

VARAMAYIŞ bu yaşamın yegâne hakikatlerden birisi. Mutlak hakikat. İnsan varışa doğru olan varlıktır. Yarım kalmak yegâne hakikatse, yaşamın hakikati ise yaşamdaki canlılığın yegâne hakikati ise devinimdir, harekettir, varmayışa doğru olan seyirdir. Bu seyir bir süre devam edecek ve varamayışın hakikati galip gelerek insanı öldürecek. İnsan muhakkak ölecek. Sürdüğü arabayı bir yerde yol kenarına çekip bırakmak zorunda kalacak ve yolun kenarına uzanıp canını verecek. Bu ana kadar ise insan varamayışın öznesi olarak kalmak zorunda çünkü varlığı bunu zorunlu kılıyor yaşayan bir canlı olarak. Yaşamın ilk hakikati varamayış ise o yaşamı yaşayan canlının ilk hakikati ise varamayışa doğru akış hakikati. Varışa doğru olmak ama varamamak. Varamayacağını bile bile insan niye devam eder peki? Çünkü elinde sahip olduğu tek şey nefes almak. Eğer bu meylini de kaybederse arabayı kenara çekme vakti daha erken gelir. Devam ettiğin müddetçe bu ertelenir. Devam etmek sadece bedenen var olmak değildir, de...

BİR perşembe akşamı okunan sâlânın bana hissettirdikleri. Bir sâlâ üzerine kritik. Aparmanın yangın merdiveni kısmına geçip puromu yaktım. Akşamı dinliyorum. Karşı apartmanlarda ışıklar açılmış. Kimi köpeğini gezdiriyor. Kurye motorları gidip geliyor. Karşı dairede bir adam çocuğu ile futbol oynuyor. Yağmur yok ama kış akşamına özgü serin bir ıslaklık var. Sonra sâlâ başlıyor. Düşünüyorum. Ne acayip şey. Arabistan’da da, İran’da da, başka Müslüman ülkelerde de bu sâlâ yok. Bize has, bizim kültürümüze ait bir şey. Medine ziyaretlerine gitsen orada bile sünnet namazı kıldırmazlar, böyle sâlâ okumak falan zaten hiç yok. Bizim kültür kodlarımıza ait bir şey. Birden gerçek edebiyat diye düşünüyorum çünkü bu kültür kodları sadece perşembe akşamları okunan sâlâ okumasından ibaret değil. Bu bizim sokaklarımızda yaşanan bir şey sadece. Bunun bir de düşünsel alt yapısı var. Herkesin kendi bireysel yalnızlığında arayıp bulamadığı ve başka şeylere tutunup idare etmeye çalıştığı ...