Halka küpeler

KÜÇÜK bir kutuya benzer siyah deri çantasına sımsıkı tutunmuş koltuğunun önündeki cama yansıyan gözlerden sürekli kaçarak sağına ve soluna bakıyordu içe doğru büzüşmüş bir surat ifadesiyle 47 yaşındaki Ayça. Otobüs hayli hızlı gidiyordu. Tümseklere dikkat etmiyor. Fazla gıcırdıyor. Camlar sanki patladı patlayacak gibi hassas ve titrek. Şoför görünmüyor. Ayça orta kapının arkasına oturmuş. Koltuklar yarı yarıya dolmuş. Ayakta yolcu yok. Ara ara çantasını açıp bakıyor. Kaç sigara kalmış sayıyor. İndikten sonra sigara alsam mı almasam mı? Yeter herhalde. Dışarı bakıyor, duvarlarda film afişleri var. Akşam hava kararsın da en sevdiğim aktör Fransız Gerard Depardieu'dan bir film açarım diye düşünüyor. Akşam ışıkları da kapatınca salonunu sinemaya çeviriyor adeta. 5 tane de kedi bekliyor Ayça'yı evde. Bugünlük en yakın arkadaşı Meltem'e yaptığı misafirlik bu kadar yeter. Kahvaltı etmişler. Ne güzel etmişler. Ayça'nın en sevdiği şey kahvaltı buluşmaları. Kahvaltı buluşmasının ayrı bir sıcaklığı vardır. Evde ya da dışarıda. Kesinlik Ayça için başka. Diğer vakitlerdeki buluşmalardan çok ayrı bir tadı var. Bunu fark ettiğinden beri sadece kahvaltı buluşmaları yapıyorlar Meltem'le. Üstüne sigaralarını yakıp kahve içiyorlar. Kahve falı. Kart falı. Dedikodu. Artı en son okudukları roman üzerine sohbetler. Bir de Meltem sevgililerini anlatıyor da anlatıyor. Ayça oralarda sessiz. Konuşma yanlısı değil pek. Ama bugün konuştu. Eskilerden bahsetti. Ortam biraz gerildi. Meltem'le değil. Ayça kendi kendine. Özür diledi, Meltem'i öptü ve kalktı. Çantasını tekrar açtı Ayça, sigaralarını saydı. Çantaya 2 paket girse anca sığacak cinsten bir çanta. Yağmur ıslatmayacak kadar yağmaya başladı. Sevmezdi suyu pek, bu kadar iyiydi. Otobüs bir durakta durdu. Bu durak baya kalabalıkmış. Her durakta bir iki kişi binip bir iki kişi inerken bu sefer 11 kişi binmişti. Kalabalık onu boğuyordu. Bu sefer çantasından bir sigara çıkarıp iki parmağı arasında bekletti. Keşke ayrılmasaydık. Onun gölgesine sığınıyordum. Belki de babamın yerine koyuyordum onu. Kırılganken sığındığım bir çınar ağacı. Sırtımı dayayıp oturduğum, uyuduğum ve ara sıra kafamı kaldırıp dallarına, yapraklarına, ihtişamına baktığım bir çınar ağacı. Neden böyle kırılganım? Neden bir ağaca ihtiyacım var? Neden kendimle baş başa kalamıyorum? Bu otobüs beni boğuyor. Şoför çok sarstı. Aptal manyak. Şuraya bak ne kadar kalabalık. Doldurdular artık koca şehri, yer kalmadı. Otobüs bir sonraki durakta durdu. Bu sefer kimse inmedi ama bir 15 kişi daha bindi. İyice kalabalıklaşmıştı. Üstelik otobüs hızlı gitmeye devam ediyor ve kimse de bir şey söylemiyordu. Allah kahretmesin diye sesini çıkararak söylendi. Dışarıya baktı. Duvar afişlerinde Tarkan'ı gördü. Ya, dedi içinden, CKM'de bir klavsen konseri olsa da gitsem. Meltem'i de çağırırım. Gerçi o Tufan'la bu aralar. Gelmeme ihtimali yüksek. Bok var Tufan'da. Otobüs biraz daha sarstı. Durakta durdu. Yeni insanlar geldi. Bir iki kişi indi. Artık nefes alacak yer yoktu. Ayça çantasını sımsıkı tutuyordu. Solundakine bacağı değmesin diye kendini o kadar sıkıyordu ki artık anksiyeteden çok zor nefes alıyor zihni bulanıklaşıyordu. Yol bitmek bilmiyordu. Ter bastı. Deliricem ya deliricem dedi, ki ikinci deliricem sözü biraz fazla çıkmıştı. İki kişi arkasını dönüp Ayça'ya baktı. Ayça da camdan kendi uzun kirpiklerine, küt saçının kahkülüne, belli belirsiz pembesi olan rujuna ve büyük halka küpelerine baktı. Bi beğendi kendini ama yüzü asık ve boğuluyordu. Bir dağa neden ihtiyacım var? Kendi yoluna bakman gerekiyor Ayça. Birlikte film izlerdik, akşam film izlemeyeceğim. Meltem'le konuşayım, belki beni biriyle tanıştırır. Ağacının dalları. Gölge. Birlikte uzun yürüyüşler yapardık. Film izlerdik. Zaman nasıl geçerdi. Şimdi geçmiyor. Şimdi çok kalabalık. Yabancı yüzler. Boğucu. Kalabalık. Durakta yeni insanlar geldi. Ayça dişlerini tıkırdatmaya başladı. Gayri ihtiyari soluna doğru bakarken iki çift davetsiz misafir göze rastladı, kalakaldı, göz bebeklerinin ta içine kadar nüfus etti Ayça o gözleri ittikçe. Kapılarını kilitliyor ama o gözler o kapıyı yıkıp içeri giriyordu. Ayça kilitlenmişti. Gözlerini alamadı. Neden bir dağa ihtiyacım var? Kendine bir yol bulman lazım Ayça. Kendi başına yürünebilecek bir yol. Bütün bu bakışma 3 saniye sürdü. Ayça önce yere baktı, derin bir nefes aldı, ardından. Ne bakıyorsun orospu çocuğu. Ayı mı oynuyor. Sen bana mı dedin onu? Evet, sana dedim orospunun çocuğu. Ne bakıyorsun deminden beri? Yahu git Allah'ını seversen ya. Şerefsiz köpek. Biri bakan adama niye rahatsız ediyorsun bayanı derken, başka biri Ayça'ya tamam sakin tamam demeye başladı. Otobüsün içi iyice hareketlenmiş şoför tam gaz hızda devam ediyordu. Bir dağa ihtiyacım yok. Neden olsun ki? Ayça olduğu yerde ayaktayken tekrar oturdu yerine. Eli ayağı titriyordu. Elindeki sigarayı yaktı. İki kere içine çekti. Bak şimdi sigara yaktı otobüsün içinde. Tam çatlak. Solundakine abi kusura bakma sinirden yaktım fark etmedim. Tam çatlak işte. Ayça sigarasını söndürdü. Bağırmaya başladı. Doldurdunuz koca şehri. Defolun artık defolun. Durdu durdu, Suriyeli misin nesin sen de dedi. Arkasındaki yaşlı teyze kızım öyle deme öyle deme dedi. Hamam böceği gibi kadını erkeği doldurdular ya yeter. Öyle deme kızım. Sırtını sıvazlamaya başladı. En yakın arkadaşı Meltem geldi aklına, kareli başörtüsü ne de yakışıyordu ona. Melek gibiydi arkadaşı. Ayça'nın öfkesi dinmiyordu. İneceği durak gelmişti. Bağıra çağıra indi otobüsten. Otobüs gitti. Karşısında birbirine sarılarak yürüyen genç bir çift vardı. Ya of dedi. Önündeki banka yığıldı. Alo Meltem sinemaya gidelim mi hayatım? Hmm. Anladım. Tufan da gelsin. Hatta yanındayken sorsana o yakın arkadaşı da gelir belki. Anladım. Gelemiyorsun. Peki. Öpüyorum, görüşürüz. Yeni bir sigara çıkardı kutu gibi küçük çantasından ve yaktı. İki fırt aldı. Yeni bir yol bulmam lazım. Kendi başıma. Halledeceğim, bir ara. Telefonuna baktı, tuşlarına çevirdi. Alo? Orada mısın? Sesin az geliyor. Biraz konuşabilir miyiz? Teşekkür ederim. Neden dağa ihtiyacım var?