GENELDE bir görünüp bir yok olan bir yapım olduğu için bana selam veren birisi "nerelerdesin?" soru cümlesini kullanabiliyor. Bu soruyu duyduğumda hiçbir zaman fiziken nerede olduğum ya da neyle meşgul olduğum aklıma gelmiyor. Hangi alemlerdesin? Hangi alemlerde geziniyorsun? Hangi hayal alemi? Neredesin? Şu anda nereye geldin? Daha felsefi bir soru ya da daha manevi bir soru gibi. Hangi alemleri seyran ediyorsun? Ya da seyranda değil de yeryüzünde mi geziniyorsun? Ya da toprak altında mısın? Geldin mi, gittin mi, döndün mü, uçtun mu, kaçtın mı? Yoksa kaçırdın mı? Keçileri.
Aklını yitirmek anlamında keçileri kaçırdın mı? Ya da o keçileri kovdun mu ve böylece daha huzura erdin mi? Bilindiği gibi keçileri kaçıran çoban aslında keçileri kaçırmamıştı. Uyuyakalmıştı. Uyandığında keçilerini görememişti. Halbuki hepsi oradaydı. Telaşla köylülere gidip keçileri kaçırdığını söyledi. Köylüler ise mağaranın ağzına gittiklerinde keçilerin yerinde durduğunu görünce çobanın aslında keçilerini kaçırmadığını ama çobanın keçilerini kaçırdığını anlamışlardı.
Hepimiz keçileri kaçırmış gibi yaşıyoruz. Böyle davranıyoruz. Keçiler halbuki yerli yerinde duruyorlar. Doğru düzgün çobanlık yapsak. Mağaranın ağzında uyuyakalmasak aslında her şeyin yerli yerinde olduğunu göreceğiz. Hafif bir uyku bile değil bizimki, derin dalış. Uyanınca keçileri göremeyeceğimiz kadar şuur kaybı yaşamak. "Nerelerdesin?" Hadi yine iyisin, keçileri kaçırmamışsın. Gerçekten keçiler gitse bu da yine iyidir.
Filozof olsun, edebiyatçı yazar olsun, yönetmen olsun, vesaire hangi daldan olursa olsun çokça keçi biriktirip mağara ağzında derin uykulara dalanlar var. Bu dalışlardan dönemeyenler var. Uyandıklarında keçileri kaçıranlar var. İnsanlığın en büyük entelektüel faaliyetinin de burada olduğunu ama yine insanlığın en büyük kaybının da yine burada olduğunu düşünüyorum. İsim vermeyeceğim ama bu ve daha fazla sanat dallarında entelektüel anlamda gerçekten derinleşenlerin hepsi intihar etti ya da aklını kaçırdı.
Bu insanlar nihilizmin hakkını veren, namussuzluk etmeyen insanlar. Entelektüel faaliyette derinleşen insanlar. Ancak manevi anlamda beslenmedikleri için yani o en insani yanlarını, kalplerini reddettikleri için, sevgisiz kalarak travmatize olmuş bir çocuk gibi, bilgide derinleşmenin dibine vurdular ama kaldıramadılar. Hakikat yolculuğu fenafillah (Allah’ta hiçlik, yokluk) ile nihayete erer. Bakabillah ve sonrası işin başka incelikleridir. Ancak en derin manevi beslenmeden vazgeçince bu fenafillah hakikatte değil, hakikatin sakatlanmış bir görüntüsünde ortaya çıkar yani kişinin bedenen kendisini yok etmesi; ruh halinin kaldıramaması ve intiharın gerçekleştirilmesi.
O Sartre'ın Bulantı'sıvari ruh halinde, Whisky filminin yönetmeni için nitekim Zeki Demirkubuz dememiş midir "bu yönetmen bu farkındalıkla intihar etmeden yaşayamaz" diye? Yönetmen de bir yıl sonra intihar etmemiş midir? Dostoyevski'nin Ecinniler romanın en başına bıraktığı İncil pasajı akla gelsin. Ecinniler domuzların içine nihilizm olarak girmiş ve onları uçurumdan aşağıya koşturmuştur. İşte aynı şey yaşanmıyor mu? Keçileri kaçıran o çoban Hazreti İsa ile karşılaştığında o ruh halinden kurtulup yine Hazreti İsa'nın dizinin dibine oturmamış mıydı? Bizim gibi ahmaklar için bunlar güzel masallar. O ahmaklar ki bu masallara ya inanır ya inanmaz.
Şule Gürbüz, Kıyamet Emekli'sinde diyor ya, "İnsanın aptalı inanmayan ve inanan olarak ikiye ayrılır, ikisi de dünyanın en kirli leşi gibi sade yiyip içtiğine, arkada bıraktığına inanır aslında, birbirinin de aynıdır, ikisi de Allah'ın belasıdır. İkisinin de daha göreceği gün yoktur, sen araya bak, sıkışanlara bak, çaresizlere bak, bedbahtlara bak, kalbi sıkışanlara bak, katmanların arasını göremese de sezenlere bak, ummayanlara bak, kendini beğenmeyenlere bak, ezilip suyu çıkanlara bak, incirin tozlu yaprağının arasındaki kokuya bak, üzümün üstündeki buğuya, kendinin en perişan haline, bakî kaybettiğin güne bak, gözlerinin ışıktan kesildiği ve başını kaldıramadığın günün öğlenine bak, inananlar aslında o kadar azdır ki onların adımlarını, seslerini duyamazsın, onlar inandıklarını bile bağırarak söyleyemezler, incir yaprağına konuşurlar, limonun kabuğuna sıvanırlar, bir rayiha alırlar."
Yorumlar
Yorum Gönder